Dibimizdekini görmeyip uzaktakini görmek

İletişimin büyük bir hızla geliştiği ve evrenselleştiği çağımızda kültürel etkileşimler yerine sanayileşmiş ve ekonomik refah seviyesini yakalamış ülkelerin diğer ülkelere kendi kültürlerini basın, yayın, sinema gibi yollarla empoze etme ve benimsetme çabalarından ve bunu başardıklarından söz edebiliriz.

Ninelerimiz dedelerimiz anlatır, eskiden komşuluk ilişkileri daha sıkıydı. Birinin başına bir durum geldiğinde o haber öteki mahallede duyulurdu. Herkes birbirinin yardımına koşar, muhabbetin tadı varmış.

Şimdiki zamana bakalım. Aynı binada oturanların başına bir iş gelirse komşunun haberi olmaz. Hatta geçenlerde izlediğim bir film bu durumu anlatır olmuştu. Filmde evin diğer odasında bulunan adamın durumundan bile haberi olmayan aile fertleri balkonda oturmuş telefondan internete takılıyorlar. 

Aile fertleri daha sonra ambulansın geldiğini görüyor. Hangi eve geldiklerini merak ederken bir de bakıyorlar ki ambulans kendi evlerine geliyor. Aile, o kadar internete ve televizyona dalmış ki öbür odada hastalanıp ambulans çağıran kişiden bile haberleri yok. 

Şu anda toplum tam da bu film gibi olmuştur. İnternet sayesinde dünyanın öbür ucunda yaşanan olaylardan haberimiz oluyor ama yan odamızda bulunan kişilerden haberimiz yok. 

Bu nedenledir ki yeni nesil daha farklı yaşıyor. Daha farklı davranışlar sergiliyor. Bunun tek etkisi de hayatımıza giren iletişim araç gereçleridir...